Featured

Για τον φύλακα-άγγελο μου

Δυο τετράγωνα κάτω από τον ουρανό ρίχνει μια βροχή στο ρυθμό του μου λείπεις.

Ένα παράπονο έχω από εμένα τόσο καιρό..σε κάποιον που ήθελα να πω το σε θέλω, σε αγαπάω δεν τον είπα.

Υπάρχει άραγε θέλω χωρίς σε;

Κάτι που να ταιριάζει με τα μπορώ σου;

Κάτι που να μη χαλάει τα θέλω σου;

Υπάρχει αύριο χωρίς το πριν;

Χωρίς το μετά τα προηγούμενα;

Βρίσκομαι σε μια απόσταση αμηχανίας από κάθε τι ερωτεύσιμο.

Ίσως και να έχω ποντάρει πολλά, τι σημασία έχει; Ίσως όμως η τύχη να μου χαμογελάει, τι σημασία έχει; Ίσως λέω γιατί δεν ξέρω αν θέλω. Ίσως λέω γιατί μέσα μου νιώθω μισή και άδεια. Οι σκέψεις μου είναι ο καθρέφτης της ψυχής μου.

Αν μπορούσε να φτιάξεις μια εικόνα, ποια θα ήταν αυτή; Μια ρομαντική ψυχή που ψάχνει το μεγάλο της έρωτα; Άλλη μια κοπέλα που πληγώθηκε; Αν μπορούσες να με περιγράψεις με μόνο μια λέξη, ποια θα χρησιμοποιούσες; Ονειρική; Ονειρεμένη; Ουτοπική; Ρομαντική; Αληθινή;

Είμαι ικανή και προετοιμασμένη για τα χειρότερα σενάρια. Τότε δεν ήμουν.

Λογική τη λέω, για όσο δηλητηριάζει το είναι μου και συνεχίζω να τη λέω για όσο τρέφεται με καφέ και τσιγάρα, για όσο τη χαρίζω σε τρίτους γιατί οι πρώτοι με πληγώνουν και οι δεύτεροι ζητούν τα ρέστα.

Άλλα πάνε, άλλα έρχονται, άλλα πηγαινοέρχονται, αλλά δεν περνούνε όλα, ούτε τα παίρνουνε όλα.

Αν γράφουμε για να βγουν τα μέσα μας έξω, τότε θέλουμε και οι εικόνες που να μπορούν να βλέπουν οι απέναντι μας. Να γεφυρώνουμε το ατελείωτο χάσμα με ένα τέλειο πλάνο με βλέμματα και το σημάδι στο χρόνο.

Μα, ο χρόνος από τότε που έφυγες, έχει μείνει αιώνιος. Πέμπτη ήταν. Σε αγαπούσα.

Θα σε μπερδέψουν πάλι οι σκέψεις μου θα μου πεις. Το θέμα δεν είναι να καταλάβεις. Δε θέλω να καταλάβεις αν δε μπορείς να γυρίσεις και εσύ δε μπορείς να γυρίσεις.

Μου έλειψες σήμερα. Μου λείπεις κάθε μέρα

Advertisements

//Κυριακη//

Κυριακή. Σιωπηλά και αργά ετοιμάζω κάθε δεύτερη Κυριακή τα φτερά μου για να φύγω. Έκανα υπομονή.Την αγαπώ αυτήν την πόλη, αλλά πάντα κάτι λείπει.

Έρωτας. Η απάντηση στην προηγούμενη πρόταση. Έτσι μου είπαν. Λογικά έτσι θα είναι. Και το μυαλό μου τρέχει με ταχύτητα φωτός, και υπάρχει ακόμα φως στο παράθυρο του έρωτα, αλλά με ρώτησε κανείς αν το βλέπω; Για να ξέρω πως υπάρχει δεν σημαίνει πως το βλέπω. Δεν μιλάω ποτέ κυριολεκτικά, πάντα κρύβεται κάτι πίσω από τις λέξεις μου. Οι λέξεις είναι δύναμη. Τις αγαπώ τις λέξεις. Μπορώ να προβάλω ότι θέλω να προβάλω με τον τρόπο που εγώ επιθυμώ. Κρύβομαι πίσω από τις λέξεις και καμιά φορά.

Κενό. Η συναισθηματική μου κατάσταση περιγράφεται πλήρως με την λέξη κενό. Ίσως να μην ξέρω και πως νιώθω ή ίσως να είμαι απλά μπερδεμένη. Είχα καιρό να γράψω. Ίσως να μην νιώθω κενό από την άλλη, γιατί τα κενά μου έχω μάθει να τα συμπληρώνω γράφοντας.

Μαζί. Έλα να αδειάσουμε τις σκέψεις μας μαζί. Είναι ωραίο βράδυ απόψε. Μην πάει χαμένο. Κι όταν λέω μαζί σε εσένα αναφέρομαι γνωστέ άγνωστε. Μην με παρεξηγήσεις. Δεν σου έχω βρει ακόμα όνομα.

Θλίψη. Αν δεν βιωθεί οδηγείσαι σε κατάθλιψη. Στην δική μου πραγματικότητα η θλίψη χρειάζεται να βιωθεί για να περάσεις σε μια άλλη όμορφη κατάσταση.

 

Υ.Γ: Οι Κυριακές είναι για να μάθουμε να αγαπάμε τους εαυτούς μας περισσότερο. Δείξε ποιος είσαι. Δείξε ποια είσαι. Τίποτα πιο όμορφο από το αληθινό.

Υπαρξη

Ύπαρξη.

Δεν ξέρω ποια απόχρωση σου έρχεται στο μυαλό στην ηχώ αυτής της λέξης ή σε ποιο σημείο του χρωματικού κύκλου θα το την τοποθετούσες.

Μαύρο ή Άσπρο; Κόκκινο ή Μπλε;

Πριν βιαστείς να μου πεις πως το μαύρο και το άσπρο θεωρούνται «όχι χρώματα», πως το μαύρο δημιουργείται σε έλλειψη φωτός και πως το άσπρο θεωρητικά είναι το άθροισμα όλων των χρωμάτων του ουράνιου τόξου, της ίριδας, στην καθημερινότητα μας τόσο το άσπρο όσο και το μαύρο είναι δυο χρώματα.

Είμαστε σημεία στο μαυροπίνακα της ύπαρξης. Και ένα κακό του να είσαι σημείο είναι δεν ξέρεις πότε ή που θα περάσει από πάνω σου η επόμενη γραμμή. Και όταν γίνεται συνήθως σε πιάνει απροετοίμαστο. Η γραμμή που ενώνει το δικό μας σημείο με το σημείο του άλλου είναι η ευθεία. Ευθεία είναι η γραμμή απείρου μήκους και μηδενικού πάχους χωρίς αρχή και τέλος και απολύτως ίσια. Σε αυτή την άπειρη διαδρομή με πόσα σημεία ενώνεται η γραμμή για να παραμείνει ευθεία;

Καστανόξανθα μαλλιά και ένα άρωμα καλοκαιριού. Αν την παρατηρήσεις συνεχώς γελάει. Συνήθως θα τη δεις στα χαμένα είτε είναι μόνη της είτε είναι με παρέα. Σκέφτεται συνέχεια και μιλάει πολύ και είναι από τους τύπους που αν τους αφήσεις θα μιλάνε ασταμάτητα για μέρες. Όλο έχει κάτι να πει αυτό το κορίτσι και όλο κάτι κρύβει το βλέμμα της. Θα την δεις με γυαλιά ηλίου και ακουστικά στα αυτιά να περιφέρεται στους δρόμους της πόλης που την φιλοξενεί εκείνη τη στιγμή. Έχει πάθος αυτό το κορίτσι. Διαβάζει Γώγου και ακούει Χατζηφραγκέτα. Παίζει πιάνο και ηρεμεί το είναι της. Μόνο αν ξέρεις πιάνο θα καταλάβεις τι εννοώ. Για εμένα ήταν ο βασιλιάς των μουσικών οργάνων από όταν ξεκίνησα να παίζω. Ένα μυστικό μόνο. Τα μάτια της κλαίνε. Ευαίσθητη θα την χαρακτήριζα. Δεν μπορεί να συνεχίσει αν δεν κλάψει. Ο λόγος είναι σχεδόν πάντα ίδιος. Για εκείνον τον φύλακα άγγελο κλαίει ακόμα. Τα φέρνει έτσι η ζωή ο έρωτας να κρατάει λίγο και ο καημός πολύ. Τον καφέ της τον πίνει πάντα σκέτο. Είναι τόσο γλυκιά που δεν την χρειάζεται την ζάχαρη. Μην προσπαθήσεις να την εντυπωσιάσεις. Δύσκολο, ίσως και ακατόρθωτο. Έχει πληγωθεί και ξέρει. Δίνει ευκαιρίες πολλές, αγαπάει τους πάντες αλλά αν την ρωτήσεις πραγματικά πόσους εμπιστεύεται ίσως και να μη σου απαντήσει. Γιατί ίσως να μη μπορεί να εμπιστευτεί. Το τραγούδι; Η ζωή της. Η μουσική; Ο παράδεισος της. Είναι αληθινή και άκρως ασυμβίβαστη. Είναι κυνική όσον αναφορά τον έρωτα και σαρκαστική. Δεν είναι η τέλεια κοπέλα, αλλά αξίζει να την γνωρίσεις γνωστέ άγνωστε. Και που ξέρεις ίσως να είναι το άλλο σου μισό , ίσως να γίνει η καλύτερη σου φίλη και ίσως να μην αντέξεις τόση παρορμητικότητα και χαρά.

Ώρα: 12.45

Ημέρα: Πέμπτη

Μήνας: Ιούνιος

Την αγαπάω τη νύχτα. Με ηρεμεί. Αποκαλύπτομαι. Τις νύχτες επικρατεί το αληθινό εγώ μου. Την ημέρα όλο τρέχω να κρυφτώ από τον ήλιο, από την καθημερινότητα. Όσοι με γνωρίζουν ισχυρίζονται πως είμαι άλλος άνθρωπος. Κόλαση και Παράδεισος μαζί. Εξαρτάται την περίσταση πάντα. Το έχω παράπονο που δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια. Η γιαγιά μου, όσο ζούσε μου έλεγε πως απορούσε όταν ήμουν μικρή για το πως ενώ τα λουλούδια ανθίζουν με την πρώτη ηλιαχτίδα, εγώ άνθιζα τις νύχτες. Είμαι η εξαίρεση έλεγε. Ανήσυχο πνεύμα. Πίστευε σε εμένα και τα είχε προβλέψει κατά κάποιον περίεργο λόγο όλα. Αν με ρωτήσεις πόσο την αγαπάω, δεν θα απαντήσω. Θεωρώ η απάντηση είναι προφανής. Το έχω παράπονο που δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια. Στο μυαλό μου επικρατεί ένα χάος ή το απόλυτο κενό. Κι αν το σκεφτείς το κενό περιέχει λίγο χάος και το αντίστροφο. Το φεγγάρι σήμερα είναι λυπημένο. Γιατί άραγε; Δείχνει μόνο. Αχ , να ‘ξερε πόσα πρωινά το έχω δει να πεθαίνει και πόσες νύχτες να γεννιέται. Αχ και να ήξερε πως έχουμε και εμείς ένα κενό…μελαγχολικοί και μόνοι. Και ίσως εν τέλει να μην είμαστε τόσο μόνοι όσο νομίζουμε. Ξέρω χάθηκες. Κι εγώ πάλι στις σκέψεις μου. Το θέμα δεν είναι να το διαβάσεις, το θέμα είναι να καταλάβεις. Κατάλαβες; Ίσως και να ζητάω πολλά. Αυτή τη στιγμή ένιωσα πεταλούδες στην καρδιά μου, στην σκέψη σου και μόνο. Ποιον να σκέφτεται, αναρωτιέσαι; Εσένα γνωστέ άγνωστε. Εσένα δικέ μου άνθρωπε. Εσένα. Γιατί τη νύχτα ή την ζεις ή την απαγγείλεις.

 

Ηλιοβασίλεμα

Το ηλιοβασίλεμα θα είναι πάντα το αγαπημένο μου χρώμα και η αγαπημένη στιγμή της ημέρας.

Σου γράφω από ένα μπαλκόνι, 7ο όροφο κάπου μακριά από την πατρίδα.

Ξέρω θα μου πεις πως το ηλιοβασίλεμα είναι όμορφο όπου και να είσαι. Δίκιο έχεις, το ηλιοβασίλεμα είναι όμορφο όπου και να είσαι, αλλά ασύγκριτο όταν βρίσκεσαι στην Ελλάδα.

Αν είσαι λάτρεις του ηλιοβασιλέματος, θα έχεις παρατηρήσει πόσο όμορφο είναι το ηλιοβασίλεμα αν ο ουρανός έχει σύννεφα. Αν είσαι από αυτούς που δεν παρακολουθούν το ηλιοβασίλεμα, άστα όλα μια φόρα να χαρείς και βγες έξω να απολαύσεις το δώρο αυτό της φύσης.

Ο ουρανός γεμάτος δυο χιλιάδες χρώματα μου υπόσχεται πως αύριο θα ξημερώσει. Πως και αυτή η μέρα για κάποιους τελείωσε και για άλλους μόλις θα αρχίσει.

Καμία σκέψη δεν τυραννάει το μυαλό μου αυτήν τη στιγμή. Στο αντίκρυσμα αυτού του θαύματος όλες οι σκέψεις εξαφανίζονται.

Ούτε εσένα θυμάμαι πλέον. Είμαι για πρώτη φορά ελεύθερη. Πραγματικά ελεύθερη. Έπαψαν τα ηλιοβασιλέματα, τα καλοκαίρια μας να θυμίζουν. Έπαψε ο ουρανός, τα μάτια σου να θυμίζει. Απόλυτο κενό. Όμορφο κενό.

Τίτλος:

Ανέκαθεν με μπέρδευαν οι τίτλοι. Ανέκαθεν δεν καταλάβαινα ποιο είναι το νόημα των σημείων στίξης στην καθημερινότητα σου, αφού μέσα σε ένα δευτερόλεπτο ο άλλος μπορεί να σου κάνει την τελεία, κόμμα και το θαυμαστικό ερωτηματικό.

“Είμαι τόσο χαρούμενη που τον είδα!” κρύβει μέσα ένα “Αυτός είναι;”

-“Μου λείπεις.” -“Κι εμένα, αλλά..”

Δεν τα αγαπάω τα σημεία στίξης και όμως αλλάζουν τόσο πολύ το νόημα όταν τα χρησιμοποιείς. Γενικά δε μου άρεσε η τάξη και ό,τι και να πω είναι απαραίτητα.

Δεν τα έχω τόσο με τα σημεία στίξης, όσο με τις λέξεις. Οι λέξεις είναι παγίδες! Κάθε φορά που ακούμε μια λέξη,ακούμε έναν ορισμό του λεξικού, ταυτόχρονα όμως νιώθουμε κάτι μέσα μας. Συνειρμός λέγεται.

Λένε πως ο αναγνώστης ενός ποιήματος ή ενός βιβλίου δίνει έμφαση είτε στον τίτλο είτε στην πρώτη τους λέξη. Πότε μου δεν το κατάλαβα αυτό. Κι ενώ είμαι αντίθετη, πάντοτε προσπαθούσα -πάσχιζα για την ακρίβεια- να βρω την κατάλληλη λέξη. Αλλά η κατάλληλη λέξη έρχεται μόνη της. Όπως ακριβώς και ο κατάλληλος άνθρωπος.

Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα πως οι άνθρωποι κρίνουν από το εξώφυλλο και με πήρε αρκετό καιρό να αποδεχτώ πως ο πρώτος μου έρωτα ήταν μια πλαστή πραγματικότητα.

Προσπάθησα να του μοιάσω. Επιδίωξα να αλλάξω. Επιδίωξα να γίνω σαν αυτούς και σαν εκείνον. Ειρωνική και μίζερη. Μάταιος κόπος.

Είμαι παιδί του έρωτα όποτε ναι μπορείς να πεις ότι με κέρδισε ο έρωτας. Κι ας ισχυρίζομαι πως δεν υπάρχει. Στον έρωτα δεν χωράνε δηθενισμοί. Και ίσως εν τέλει μια τελεία να μη γίνεται κόμμα ή ίσως να γίνεται προσωρινά. Κι ίσως εσύ που το διαβάζεις να μην έβαζες τίτλο, γιατί σε μπέρδεψα πάλι με τις σκέψεις μου. Ίσως να έλεγες κενό. Νιώθεις την ειρωνεία;

(ΔΕΝ) ΣΕ ΘΕΛΩ

Τον ήθελα πολύ. Αλήθεια. Ακόμα τον θέλω. Ανέκαθεν ήθελα ό,τι δε μπορούσα να έχω. Και αυτόν δεν μπορώ να τον έχω. Δεν είναι οι άνθρωποι αντικείμενα, να δίνεις πέντε ευρώ να πάρεις αυτό και τα διπλάσια για να πάρεις το άλλο. Οι άνθρωποι σε αυτό το κομμάτι και μιλάω πάντα για το ερωτικό λειτουργούν ίδια. Σε θέλω ή δεν σε θέλω. Αυτές είναι οι απαντήσεις. Μπορεί το σε θέλω του άλλο να σημαίνει δε μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα-υπερβολική προσέγγιση, αλλά και τι θα κάναμε χωρίς αυτή; Και μπορεί το δε σε θέλω του άλλου να σημαίνει πως δε σε βλέπω, μου είσαι αδιάφορη, δεν κουμπώνεις στα θέλω μου και άλλα δυο τέτοια. Μπορεί το σε θέλω του άλλο να το κάνεις δε σε θέλω αστραπιαία, σε δευτερόλεπτα και το αντίστροφο. Εμείς τα κάνουμε πιο δύσκολα, ενώ η απάντηση είναι τόσο απλή. Δηλητηριάζουμε τις σκέψεις μας με τον αν. Αν εννοούσε κάτι άλλο; Αν είναι πληγωμένος; Αν είναι δύσκολος; Δεν εννοεί κάτι άλλο, ούτε δύσκολος είναι. Κι αν δε ήθελα, το παρελθόν δε θα το πονούσε δα και τόσο. Η απάντηση είναι μια. Αλλά οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουμε. Ακούμε για να απαντήσουμε και όχι για να καταλάβουμε. Γι αυτό αν εσύ που το διαβάζεις τώρα ήθελες κάποιον τόσο πολύ που φούντωνε το μέσα σου και αυτός δε σε έβλεπε καν στο χάρτη, κυνήγησε τον -να χαρείς -για να μπεις στο χάρτη του. Κι αν ακόμα και τότε δε σε θέλει, μην αναλώνεις το είναι σου για να πετύχεις το ακατόρθωτο. Δεν ήταν καλός για σένα και ας πιστεύεις πως ήταν ό,τι καλύτερο σου έχει συμβεί. Προχώρα και άφησε τον μόνιμα στο παρελθόν σου. Δε φταίει ο δόλιος που δεν ένιωσε. Ρίξε και μια δικαιολογία πως ήταν λάθος η στιγμή που συναντηθήκατε κι ας ήταν η καλύτερη για σένα. Πέτα δυο τρεις δικαιολογίες πως σου αξίζουν τα καλύτερα και τα καλύτερα θα σου έρθουν. Μπορεί και αυτός να είναι ο,τι καλύτερο, δεν αμφιβάλλω, αλλά δεν έκανε για σένα, αγάπη μου. Θα έρθουν κι άλλες μέρες πιο όμορφες που όλα αυτά θα αποτελούν παρελθόν. Και μη ξεχνάς, έχουμε ό,τι διεκδικούμε. Καμιά φορά λιγότερα, καμιά φορά περισσότερα, δεν έχει σημασία. Αν το σε θέλω που ήθελες δεν είχε να στο δώσει μη μου στεναχωριέσαι. Δώσε, μοίρασε σε θέλω και σε αγαπώ σε όσους πιστεύεις ότι το αξίζουν. Δώσε για να δώσεις και όχι για να πάρεις. Δώσε με την ψυχή σου και αν χρειαστεί και την ψυχή σου. Γιατί τι αξία έχει ο έρωτας αν δεν γίνουμε στάχτη για χάρη του;