Σήμερα να θυμηθώ να ζήσω. Να θυμηθώ να μη με ξεχάσω πάλι

Μη σε ξεχάσεις ξανά. Το οφείλεις στον εαυτό σου.

Σε ένα από τα πολλά μου τετράδια, διάβασα την ξεθωριασμένη με το πέρασμα των χρόνων  φράση “Σήμερα να θυμηθώ να ζήσω. Να θυμηθώ να μη με ξεχάσω πάλι.” Προσπάθησα να θυμηθώ πότε το είχα γράψει αυτό. Πάει καιρός.

Μετά από καιρό κατέληξα πως δεν ήμουν αυτό που  είμαι. Δεν ήμουν όπως ήθελα να φαίνομαι. Οι άμυνές μου κάπου στην πορεία έγιναν πιο πολλές κι άλλοτε πιο λίγες. Αυτό ίσως κάπως να αιτιολογεί την ασταθή και κυκλοθυμική συμπεριφορά μου.

Κλεισμένη σε τέσσερις τοίχους και ξαπλωμένη σε ένα πάτωμα. Περικυκλωμένη από αποτσίγαρα και γράμματα που ποτέ δεν έστειλα. Η μουσική έχει αυτή την θλίψη της νοσταλγίας, μιας νοσταλγίας που θα συνεχίσει να υπάρχει αν δεν την διώξεις από μέσα σου. Παντού γύρω μου καθρέφτες και όμως ούτε σε έναν από αυτούς δεν αναγνωρίζω τον πραγματικό εαυτό μου. Που χάθηκες; Που είναι το χρωματιστό, υπέροχο μυαλό σου; Η παιδική σου αυτή αφέλεια; Σε αλλάξανε ή άλλαξες κι έμαθες να κατηγορείς τους άλλους;

Προσπαθείς να βρεις απαντήσεις και επικρατεί ένα χαοτικό κενό. Γίνεται να είναι χαοτικό το κενό; Στη φυσική, ως κενό ορίζεται η απόλυτη απουσία ύλης σε μια περιοχή χώρου. Είσαι κενός άμα νιώθεις το κενό; Και αναφέρομαι στο συναισθηματικό κενό. Με την ίδια λογική, στην πραγματικότητα το συναισθηματικό κενό δεν είναι συναίσθημα, αλλά η απουσία αυτού;

Ψάχνεις να βρεις που άφησες το χαμένο σου κομμάτι. Και το χαμένο σου κομμάτι δεν είναι χαμένο απλά δεν παραδέχεσαι το ότι ζεις στο παρελθόν και όχι στο τώρα.

Και κάτι τέτοιες στιγμές συνειδητοποιείς πως αυτή η ψυχή που με τόσο κόπο δημιούργησες είναι απούσα. Και αναγκάστηκες να χάσεις ολοκληρωτικά τον εαυτό σου για να νιώσεις το πόσο σου λείπει. Όλα από εγωισμό. Γιατί φοβάσαι μην ξεχάσεις.

Κι όμως το να προχωράς δεν σε κάνει απαραίτητα να ξεχνάς. Κι όσο παραμένεις στάσιμη, θα παραμένει πάντα ένας κόμπος σαν βαρίδι στην ψυχή σου.

Σήμερα, λοιπόν, ξύπνησα, φίλησα την φιγούρα στους καθρέφτες μου λέγοντας πως πάω να συναντήσω τον παλιό μου εαυτό. Έγινα αυτό που ήθελα και είμαι αυτό που φαίνομαι. Σήμερα θυμήθηκα να ζήσω το σήμερα. Σήμερα δεν με ξέχασα πάλι.

 

14 Ιουλιου 2018

Advertisements

Περπατάς στο δρόμο και θέλεις να τραβάς βλέμματα.

Εγωκεντρική φιγούρα θα σε χαρακτήριζα.

Έχεις άμυνες, πολλές άμυνες. Και σου εύχομαι να έρθει κάποιος στην ζωή σου να στις γκρεμίσει μια μια. Να δείξεις λίγο από το αληθινό εγώ σου, το είναι σου.

Παιδί της νύχτας και της μέρας. Απορίας άξιο πως έχεις τόση ενέργεια χωρίς καθόλου ύπνο.

Ευαίσθητος σταρχιδιστής. Οξύμωρο; Ούτε ευαίσθητος,ούτε σταρχιδιστής…βρες εσύ την λέξη.

Περιπλανιέσαι σε μια πόλη τόσο άδεια, τόσο απόμακρη. Σε μια πόλη γεμάτη από ξένους, αδιάφορους μικροαστούς.  Γελάω.  Μικροαστός. Τους μοιάζεις που και που. Δεν σε παρεξηγώ.

Ονειροπόλος μα κυρίως φιλόδοξος.

Κυνικός μα κυρίως πληγωμένος.

Ερωτευμένος με τη ζωή, αλλά όχι με τους ανθρώπους της.

Απογοητευμένος, αλλά πάντα ευδιάθετος.

Παιδί της ποιότητας, αλλά όχι ψευτοκουλτουριάρης.

Μιλάς πολύ, αλλά αυτοί που ξέρουν να ακούν, μπορούν να καταλάβουν. Λες για τις εμπειρίες σου αλλά δεν είναι ούτε οι μισές από αυτές που έχεις ζήσει. Άλλωστε τα πολύ όμορφα πράγματα μένουν για πάντα χαραγμένα στην ψυχή, δεν χρειάζεται να τα μοιραστείς σε τρίτους ή τέταρτους.

Παιδί της παρέας και ψυχή της παρέας. Οι φίλοι σου η δεύτερη οικογένεια σου.

Κι αν σε ρωτήσει ποτέ κανείς έτσι απορημένος ποιος σε πλήγωσε και είσαι μόνος, ουδέν αναντικατάστατος, θα απαντήσεις. Άκρως κυνικός. Τι σου έλεγα;

Γενικά παιδί των άκρων -και δεν μιλάω ποτέ πολιτικά. Η μουσική η ζωή σου. Καπνίζεις πολύ, αγαπάς πολύ, δίνεσαι πολύ και δένεσαι πολύ. Όλα πολύ ή όλα καθόλου.

Κι αν δεν το κατάλαβες ακόμα ξένε, αυτός ο κάποιος μπορεί να είμαι εγώ μπορεί και όχι. Εσύ επιλέγεις το τι θα πιστέψεις.

Κενή

Είναι ειρωνικό το πόσο κενή είναι μέσα της.

Ορκίζομαι πριν δυο μήνες η ψυχή της ήταν σαν ενεργό ηφαίστειο που δεν ήξερε πότε θα εκραγεί.

Και πριν λίγες μέρες, το ηφαίστειο στο στήθος της ξέσπασε όταν έμαθε πως την πρόδωσες. Η λάβα έπληξε το σώμα της και σκληρυνόταν μέχρι που σταμάτησε να κοιμάται. Όχι αυτή τη φορά δεν έκλαψε. Δεν έχει άλλο συναίσθημα να βγάλει. Είναι κενή.

Είχε την λάμψη των αστεριών στα μάτια της, αλλά έσβησε μαζί με τα τσιγάρα και αυτού του πακέτου.

Τα λουλούδια που άνθιζαν στο στομάχι της, ξεράθηκαν. Δεν ξέρω καν αν υπάρχουν. Προφανώς δεν μπορούν να ποτιστούν με καφέ.

Είχε πλανήτες και πεταλούδες στην άκρη της γλώσσας της, αλλά τα υπολείμματα της μετεφηβείας και ανωριμότητάς σου, τα σκότωσε και αυτά.

Ήταν τα πάντα. Μετά σε γνώρισε και νόμιζε πως είσασταν τα πάντα.

Και τώρα είναι ένα χάος. Είναι κενή, αλλά είναι καλά. Kατάλαβε πως δεν είσαι εσύ ο ήλιος, αυτή είναι.

Περισσότερο την πλήγωσε που δεν κατάλαβες ότι σου έδωσε ότι είχε. Αφιέρωσε κάθε κομμάτι αγάπης που έχει στο σώμα της. Έκανες την ανατολή πιο όμορφη και το ηλιοβασίλεμα πιο αργό.

Ήταν απλά ένα τσιγάρο για εσένα, για όταν αισθάνεσαι πεσμένος και ήταν πάντα εκεί για να το  βάλεις στα χείλη σου.

ΕΓΩ

Καταδικασμένη σε λάθη και αταξίες. Καταδικασμένα λάθος. Αναμφίβολα επικίνδυνη και ακατάλληλη για εύκολους και απροετοίμαστους παίκτες. Όχι ότι έχω σκοπό να παίξω κάποιου είδους παιχνιδιού. Μα να μου αρέσει σαν ατάκα.

Τα μάτια μου μισόκλειστα και η πνοή μου κοφτή. Μου έλειψες σήμερα.

Οι σκέψεις μου εναλλάσσονται όπως τα κανάλια της τηλεόρασης. Σου έβαλα δύσκολη λέξη ε; Εναλλάσσονται; Πάντα σε υπερένταση, αυτό μπορείς καλά να το διακρίνεις από τα άκρα μου. Αν βέβαια βλέπεις από εκεί που είσαι. Η σκέψη μου σε εσένα με εμποδίζει να ζήσω κάτι αληθινό.  Πέρασαν χρόνια κι εσύ δε φεύγεις. Ο θάνατος σου, Όμηρε, φύλακα κι άγγελε μου με πάει ολοένα και πιο πίσω. Δε μπορώ να νιώσω. Φοβάμαι μη φύγουν κι αυτοί…Είτε μεταφορικά, είτε κυριολεκτικά.

Ξέρω θα έπρεπε να είμαι πιο ώριμη, να μην αντιμετωπίζω τη ζωή τόσο παιδικά….μα ξέρεις…αυτή η παιδικότητα κάνει την επαφή μου με το τέλος-οποιοδήποτε τέλος- πιο εύκολη. Γι αυτό είμαι έτσι. Μπορώ να φερθώ σαν ενήλικη μα δε θέλω . Με τρομάζει η αλήθεια όποτε προτιμώ να μην την βλέπω.

Το ταβάνι κατεβαίνει και οι τοίχοι στενεύουν. Πνίγομαι , με ακούς; Δε μπορώ να ανασάνω, δε μπορώ να μιλήσω, ακόμα και το άσπρο μου φταίει…Ποιο ; Το άσπρο . Το αγαπημένο μας χρώμα…είναι αστείο.

Σηκώνομαι. Φοράω αθλητικά και μπουφάν. Με ένα  τσιγάρο στο στόμα κάνω το γύρο της πόλης που με φιλοξενεί. Δεν μπορώ να ανασάνω. Η κρίση πλησιάζει. Το τελευταίο μήνα έχω μετρήσει περισσότερες κρίσεις πανικού δέκα.. Και ο μετρητής ανεβαίνει.

Κρίμα δεν είναι στα μόλις 19 μου χρόνια να μη μπορώ να με διαχειριστώ;

Έχω χάσει εμένα και δεν είμαι καλά . Περπατάω για να περπατήσω κι όχι να καταλήξω κάπου.

Δε ξέρω τι φταίει.

Απλά για μια φορά θέλω κάποιος να μείνει.

 

Υ.Γ. Κατέβα λίγο εδώ στη γη, σε εμένα …το σπίτι σου να σε αγκαλιάσω και γυρνάς πάλι. Μου έλειψες σήμερα,μου λείπεις κάθε μέρα.

 

5:02 πμ

Αυτή τη φορά δεν έχω προλόγους να σου γράψω. Ώρες ώρες είναι κι αυτοί περιττοί.

Η συμπεριφορά σου μου έδειξε πως είμαι κι εγώ σαν μια απ’αυτές. Μα λόγω τιμής…εγώ σε ήθελα. Όχι για πάντα. Μόνο για σήμερα.

Κατανοώ το γεγονός ότι δεν μπορείς να επενδύσεις συναισθηματικά, άλλωστε κι εγώ κάπως έτσι. Σε ήθελα λόγω τιμής αλλά ταυτόχρονα δεν ήθελα να ήμουν όπως οι άλλες. Θα σου φανεί παράξενο,μπορεί και όχι.

Θα μπω στο ψητό κατευθείαν… Τι είναι αυτό που σε θυμώνει κι άλλοτε σε στεναχωρεί; Τι είναι αυτό που σε κάνει να θες να κλείσεις επιτέλους επιτόπου τα μάτια σου και να σε κάνει να τηλεμεταφερθείς;

Απόψε δεν σου έδωσα ξεκάθαρη απάντηση….γι αυτό γράφω κι εδώ τώρα….γιατί είμαι σίγουρη πως δε θα μπορέσεις να διαβάσεις κάποιες από τις σκέψεις μου.  Κάθε φορά που σου μιλώ νιώθω σαν να πετώ από τη μια μαύρη τρύπα στην άλλη μέχρι να περπατήσω ξανά στη γη.

Αν είχα την δυνατότητα να ξαναγυρίσω πίσω, δε θα ζούσα τίποτα από όλα αυτά. Αν είχα τη δυνατότητα να γυρίσω πίσω , θα ερχόμουν εκείνη την ημέρα που με περίμενες να έρθω. Κι αντί αυτού θέλησες να το βιάσεις και κατέληξες να είσαι εσύ εκεί κι εγώ εδώ. Σε ευχαριστώ που με έμαθες να με αγαπώ μα περισσότερο σε ευχαριστώ που με έμαθες να βλέπω πίσω από τα μάτια. Μα σε μισώ που με άφησες έτσι απλά να αναζητώ το άλλο μου μισό πίσω από δακρυσμένα μάτια.

Αν είχα τη δυνατότητα να ξαναγυρίσω πίσω δε θα σου έλεγα τίποτα. Άλλωστε τα λόγια ήταν πάντοτε περιττά μεταξύ μας. Έτσι δεν είναι φύλακα άγγελε μου;

Άνθρωποι φεύγουν, άνθρωποι έρχονται

Οι άνθρωποι φεύγουν και έρχονται με πολύ πιο γρήγορο τρόπο απ’ότι είχα ποτέ σκεφτεί. Και όταν λέω φεύγουν, εννοώ φεύγουμε. Α’πληθυντικό. Ίσως ασυνείδητα να είμαι κι εγώ ανάμεσα τους.

Να κρατάς τους ανθρώπους που χαρίζουν ένα χαμόγελο στη καθημερινότητα σου. Που κάνουν τη ρουτίνα σου, λίγο πιο ενδιαφέρουσα. Να κρατάς τους ανθρώπους που είναι μια μικρή ηλιαχτίδα σε ένα μουντό τοπίο. Τους ανθρώπους -αν με ρωτάς- τους ξεχωρίζω από τη μυρωδιά. Ποτέ δεν έχω κάνει λάθος. Ποτέ δε με διέψευσε. Και από το βλέμμα. Κυρίως από αυτό. Η μυρωδιά χαρακτηρίζει και αντιπροσωπεύει τον κάθε άνθρωπο και το βλέμμα δείχνει πάντα τη διάθεση και τον σκοπό του.

Μα…να…εγώ θέλω απλά κάποιον να μου πει πως ήρθε για να μείνει. Με όποιο κόστος. Να ρισκάρει για εμένα κι εγώ γι αυτόν. Και όπου μας βγάλει. Πέντε βήματα πιο πέρα; Δέκα χιλιόμετρα; Δεν έχει σημασία. Να νιώσω κι εγώ αυτό που όλοι αποκαλούν απόλυτο έρωτα. Ή ας είναι…ας γευτώ λίγο από αυτόν.

Δε θα σου ζητήσω να μείνεις για πάντα. Θα σου πω να μείνεις όσο θες. Έχω σταματήσει να προσδοκώ τα απροσδόκητα.

Κι αν θες να πετάξεις, έλα να πετάξουμε μαζί.

Απλά άσε με για μια φορά να γίνω η αγκαλιά σου.

Ένος λεπτού…κραυγή

Κάνω ταξίδια. Διαβάζω βιβλία. Βλέπω ταινίες.

Αγαπάω την τέχνη. Οποιασδήποτε μορφής.

Προσπαθώ να γίνω καλύτερος άνθρωπος για εμένα. Προσπαθώ να μάθω πράγματα. Μου αρέσει να μαθαίνω. Ακόμα περισσότερο αγαπώ το να γνωρίζω καινούριους ανθρώπους. Μαθαίνω τις εμπειρίες τους. Προσπαθώ να υιοθετήσω τα θετικά τους. Τους αγαπάω τους ανθρώπους.

Γράφω. Γράφω πολύ και συνέχεια. Σε εκείνο το τετράδιο, το αγαπημένο μου τετράδιο. Σιγά σιγά τελειώνουν οι σελίδες του.

Έχω ανάγκη να σε δω. Και μου έχεις λείψει.

Μαριάννα χάρηκα, πάμε απ’την αρχή.  Φαντάζομαι δεν μπορείς να με επισκεφτείς και το γεγονός αυτό δυναμώνει το συναίσθημα του ”θέλω να σε δω”-δεν ξέρω καν αν είναι συναίσθημα αυτό, αλλά ελπίζω να κατάλαβες. Ψάχνω σε τρίτους να βρω το πρόσωπό σου. Μάταιη προσπάθεια. Αλήθεια δεν ξέρω και θέλω τη βοήθεια σου γνωστέ μου άγνωστε. Έβαλα μου , είσαι κομμάτι μου όσο διαβάζεις αυτά που γράφω. Για πες μου γνωστέ άγνωστε, ο χρόνος είναι ο γιατρός για τα πάντα; Έτσι μου είπαν. Η ανάγκη μου να σε δω είναι έντονη. Μου έλειψες σήμερα, μου λείπεις κάθε μέρα.

Γεμίζω τις μέρες μου. Κάνω νέα πράγματα. Δεν αναλώνομαι σε ξεχαρβαλωμένα κρεβάτια. Όχι πλέον. Πίστευα πως θα γεμίσουν τα κενά μου έτσι. Μη με παρεξηγείς φύλακα άγγελε μου. Πονάω. Ακόμα. Γι’αυτά  που δεν πρόλαβα να πω. Σε αγαπούσα, ξέρεις.

Έχω ανάγκη να σε δω.

Όταν ήμουν μικρή, ευχόμουν κάθε βράδυ να γίνω τόσο όμορφη όσο η πριγκίπισσα Αναστασία. Ήταν το όνειρό μου. Βλέπεις…το παιδικό μου μυαλό δε μπορούσε να καταλάβει πως τα μάτια είναι που μετράνε και η ψυχή. Η μάνα μου με συμβούλευε να πλουτίσω το είναι μου, να γεμίσω την ψυχή μου κι όλα τα άλλα θα έρθουν. Κι είχε δίκιο…όλα τα άλλα ήρθαν. Πριγκίπισσα δεν είμαι, ας είμαστε ρεαλιστές…αλλά πάντα μου έλεγες πως η ψυχή μου και το βλέμμα μου είναι ό,τι πιο όμορφο είχες συναντήσει. Μου έλειψες. Πολύ. Κι αν τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής όπως το λένε, είχες την πιο όμορφη ψυχή που είχα δει. Συγχώρεσε με.